احادیثی از محبت پیامبر( ص) به حسنین (ع)


وقتی رسول خدا (ص) می خواست از دنیا برود .حضرت فاطمه (س) دست امام حسن و امام حسین (ع) را گرفت نزد پدر گرامی خود برد و فرمود : «پدر جان ، چیزی عطا کن». پیامبر (ص) فرمود : «هیبت و سیادت خود را به حسن (ع) و شجاعت وجود خودم را به حسین (ع) دادم».


اسامه بن زید می گوید : شبی رسول خدا (ص) برای کاری به خانه ی ما آمد که در را باز کردم ، دیدم حضرت چیزی زیر عبا دارد . وقتی کارش را انجام داد ، گفتم : «ای رسول خدا! آن چیست؟». حضرت عبایش را کنار زد ، دیدم امام حسن و امام حسین (ع) هستند . فرمود : «این دو پسر من و پسران دختران من هستند ، خدایا ! من آنها را دوست دارم و دوست دارم کسی را که آنان را دوست دارد

ابوذر غفاری می گوید : دیدم رسول خدا (ص) حسین (ع) را می بوسید و می فرمود : «کسی که حسن و حسین (ع) و اولاد و ذریه ی آنها را – از روی اخلاص و پاکی – دوست داشته باشد ، صورتش را به آتش جهنم نمی سوزد


امام حسن (ع) نزد پیامبر می آمد ، در حالی که آن حضرت بر فراز منبر خطبه می خواند . از منبر بالا می رفت و برگردن رسول خدا (ص) سوار می شد و پاهایش را روی سینه ی مبارک حضرت آویزان بود ، به طوری که برق خلخال پای او دیده می شد . پیامبر (ص) بدون اینکه او را از خود براند ، نگاه می داشت تا وقتی که سخنرانی اش تمام می شد .

روزی رسول خدا (ص) می خواست نماز عید بخواند. امام حسین (ع) را همراه خود برد. وقتی خواست نماز را شروع کند ، الله اکبر گفت : امام حسین (ع) هم که ایستاده بود ، الله اکبر گفت . رسول خدا (ص) خوشحال شد دوباره الله اکبر گفت .امام حسین (ع) هم تکرار کرد ، تا اینکه پیامبر (ص) الله اکبر را تکرار کرد لذا سنت شد که در نماز عید ، هفت مرتبه تکبیر می گویند.

امام حسین (ع) نزد پیامبر (ص) می آمد ، در حالی که آن حضرت را در حال سجده ی نماز بود. از صف نماز جماعت عبور می کرد و به پیامبر (ص) می رسید و بر پشت حضرت سوار می شد . پیامبر اکرم (ص) از سجده بلند می شد ، در حالی که یک دست بر کمر حسین (ع) و دست دیگری دیگر روی زانوی مبارک خود قرار داده بود. همچنان او را نگاه می داشت تا نماز را تمام می کرد در روایتی از علی بن جعفر از برادرش موسی بن جعفر (ع) آمده که رسول خدا (ص) دست امام حسن و امام حسین (ع) را گرفت و فرمود : «کسی که این دو بچه را و پدر و مادر آنها را دوست بدارد ، در بهشت همنشین من است».

ابوهریره می گوید : من هر وقت امام حسن (ع) را می بینم ، چشمانم پر اشک ؛ می شود ؛ چرا که روزی آمد و در بغل رسول خدا (ص) نشست .حضرت رسول (ص) دهانش را به دهان حسن (ع) گذاشت ، او را بوسید و فرمود : «خدایا من حسن را دوست دارم و دوست دارم کسی که او را دوست بدارد». حضرت این جمله را سه بار مرتبه تکرار کرد.